Defter

Bir sabah gelecek… Karanlığın bile adını unuttuğu bir sabah.

İçinde bir ağırlık taşımayan, aceleye yetişmeyen, sessiz ama derin bir aydınlıkla…

Güneş sadece gökyüzünü değil, insanın içini de ısıtacak o gün.

Dün geceye benzeyen ne varsa geride kalacak; soru gibi duran yükler, cevapsız bekleyen yorgunluklar, hepsi yavaşça anlamını yitirecek.

Ve insan, ilk defa “geçti” demeden de hafifleyecek.

Çünkü o sabah geldiğinde… ışık, sadece dışarıyı değil; kalbin içini de beyaza boyayacak.

Bir söz vardır ki, insanın kalbine kapı aralar.
Sessizce başlar, derinlere iner ve insanı kendine yaklaştırır:
Bismillah.

Bu defter, bir başlangıcın hatırlayışı olarak tasarlandı.
Her sayfası, kalemin ilk temasında bir niyeti fısıldasın diye…
Çünkü insan, neye başlarsa onunla şekillenir;
ve her başlangıç, içinde bir yön taşır.

Bismillah demek, yalnızca bir söz söylemek değildir.
Bir işe Rahman’ın adıyla başlamak;
yükü hafifletmek, niyeti berraklaştırmak, kalbi yumuşatmaktır.
İnsanın kendine dönmesidir biraz da…
Unuttuğunu hatırlaması, dağılanı toparlamasıdır.

Bu defterde yer alan ayetler, hadisler ve hikmetli sözler;
bir öğretiden çok bir eşliktir.
Bazen bir durak, bazen bir ayna…
Bazen de kalbin içinden geçenleri anlamlandıran ince bir iz gibi.

Sayfalar ilerledikçe insan yalnızca yazmaz;
durur, düşünür ve kendini yeniden duyar.
Çünkü yazmak, çoğu zaman konuşamadıklarımızın dili olur.
Ve kalem, kalbin en sade tercümanıdır.

İnce dokulu ivory sayfalar, kalemin izini taşıyacak bir sükûnet sunar.
Her satır, aceleye gelmeden;
yavaşça, fark ederek yazılsın diye…

Belki de insan, en çok bir kelimenin gölgesinde toparlanır:

Bismillah.
Bir başlangıç…
Ve her başlangıçta saklı olan umut gibi.

İnsan aynı güne uyanıyorsa, aslında hâlâ yoldadır ama yerinde sayıyordur…

Dünle bugün arasında hiçbir fark yoksa, zaman geçmiştir ama insan ilerlememiştir.

Hayat, tekrarın içinde değil; dönüşümün içinde anlam bulur. Bir gün diğerine benzememeli… Bir düşünce biraz daha derinleşmeli, bir adım biraz daha bilinçlenmeli, bir kalp biraz daha yumuşamalıdır.

Çünkü durmak, sadece hareket etmemek değildir… Bazen fark etmeden aynı hâlde kalmayı kabullenmektir.

Ve insanın asıl kaybı, zamanı kaybetmesi değil; kendini geliştirmeyi unutmasıdır.

Bu yüzden her yeni gün, bir emanet gibi gelir insana… “Bugün, dünden neyi daha iyi yapacaksın?” diye sorar sessizce.

Ve bu soruya cevap bulamayan kalp, fark etmeden yerinde kalır.